به چشمانت که رنگ آب درياست

به آن نازي که در چشم تو پيداست

به آن لبخندت که چون لبخند گلهاست

به رخسارت که چون مهتاب زيباست

به گلهاي بهار عشق و مستي

به قرآني که آن را ميپرستي

قسم اي نازنين تا زنده هستم

تو را من دوست دارم ميپرستم

درون کلبه تاريک و تارم

تويي تنها چراغ روزگارم

کبوترهاي شعرم تير خوردند

نميبيني که عمري بي قرارم