كه دلش شكسته بود اون اسير يك قفس شب و روزش بي نفس

همه ي آرزوهاش پر كشيدن بود و بس

تا يه روز يه شاپرك نگاشو گوشه اي دوخت

چشمش افتاد به قفس دل اون بدجوري سوخت

زود پريد روي درخت تو قفس سرك كشيد

تو چش مرغ اسير غم دل تنگي رو ديد

ديگه طاقت نياورد رفت توي قفس نشست

تا كه از حرف هاي مرغ شاپرك دلش شكست

شاپرك گفت كه بيا تا با هم پر بكشيم

بريم تا اون بالاها سوار ابرا بشيم

يكدفه مرغ اسير نگاهش بهاري شد

بارون از برق چشاش روي گونش جاري شد

شاپرك دلش گرفت وقتي اشك اونو ديد

با خودش يه عهدي بست نفس سردي كشيد

ديگه بعد از اون قفس رنگ تنهاي نداشت

توي دوستي شاپرك ذره اي كم نميزاشت

تا يه روز يه باد سرد ميون قفس وزيد

آسمون سرخابي شد سوز برف از راه رسيد

شاپرك يخ زد و يخ مرد و موندگار نشد

چشاشو رو هم گذاشت ديگه اون بيدار نشد

مرغ عشق شاپركو ، به دسته خدا سپرد

نگاهش به آسمون تا كه دق كردشو مرد